Het begon allemaal vrijdagnacht. Mijn vliegtuig zou om 8 uur 's ochtends vertrekken en ik moest om 5 uur 's nachts (!) op Schiphol zijn. Het was erg vroeg, maar de tijd ging gelukkig snel. Voor ik het wist, moesten Ashna en ik al afscheid nemen van onze families en zaten we al in het vliegtuig. Mijn avontuur naar India zou beginnen! Na een korte vlucht van anderhalf uur, moesten we overstappen in Parijs en na wat rennen en zoeken op het vliegveld, vonden we de goede gate. Daar gingen we, onderweg naar Delhi!

De vlucht ging gelukkig goed en na zo'n negen uurtjes kwamen we aan op Indira Ghandi International Airport in New Delhi, de hoofdstad van India. Daar waren we dan, eindelijk! Hier hadden we zo lang naar uitgekeken en nu waren we er gewoon! Ik vond het zo spannend en kon niet wachten om het vliegtuig uit te gaan. Nadat we onze koffers hadden opgehaald, geld hadden gewisseld en onszelf natuurlijk hadden ingesmeerd met Deet (je weet maar nooit), gingen we naar buiten en werden we opgevangen door onze vriendin Shantie en haar gezin. Zij woont in Vrindavan en we zouden bij haar overnachten. Wat me echt als eerste opviel, was de hitte. Jeetje, wat was het warm zeg! Toen ik eenmaal in de auto zat, kwam de tweede shock: het verkeer. Alles maar dan ook echt alles rijdt hier door elkaar. En ze kennen hier ook geen verkeersregels. Nee, je moet gewoon toeteren en dan gaan ze aan de kant. Ze rijden hier trouwens ook echt gevaarlijk. Tijdens de rit keek ik echt mijn ogen uit. Het is hier echt een totaal andere wereld dan in Nederland!

Om 3 uur 's nachts kwamen we eindelijk in Vrindavan aan en gingen we meteen slapen. Het was namelijk een lange dag geweest voor ons! Zondag hebben we lekker uitgeslapen en overdag uitgerust. 's Avonds gingen we dan eindelijk naar buiten, wat was ik benieuwd! Hoe zou het zijn op straat? Hoe ziet het leven in India er in daglicht uit? Het eerste wat ik dacht, was: ‘wow, wat een chaos op straat'. Ik moest er erg aan wennen. Ik had geen tijd om bij te komen, want we gingen met een fietsriksja (taxi) naar een hindoetempel, genaamd Prem Mandir. En wat een verschil met de buitenwereld was dat zeg! Het was er echt prachtig, net een paradijs. Helaas had ik geen camera meegenomen en heb ik dus geen foto's kunnen maken.

Maandag 27 augustus begon mijn eerste stagedag. Ik had er heel veel zin in, want de dag ervoor hadden we rondgekeken op de school en het zag er heel leuk uit. Om half 9 's ochtends werden we verwacht op de Sandipani Muni school, een onderdeel van de organisatie Food For Life Vrindavan. Wat waren er veel kinderen! En wat waren ze schattig in hun uniformpjes! Ik kon niet wachten om hier aan de slag te gaan. Eerst begonnen ze met een gebed. Dit omdat de god Krishna zijn leven in Vrindavan heeft doorgebracht en het dus een hele gelovige plaats is. Wijzelf werden ook verwelkomd met Hindoerituelen en deden ook mee met het gebed. Ik wist niet wat me overkwam; eerst gingen de kinderen (alle vierhonderd) bidden en daarna werden er godsdienstige liederen gezongen. Dit terwijl we afwisselend hand in hand met de kinderen liepen en meeklapten met de muziek. Tot slot werd het Indiase volkslied gezongen en daarna gingen de kinderen naar hun klaslokalen, waar ze zouden ontbijten tot half tien. Wij maakten kennis met onze begeleiders, kregen een rondleiding en er werd tegen ons gezegd dat we moesten observeren in de school, zodat we een beetje konden wennen. Dit viel erg tegen; voor mijn gevoel werden we een beetje in de steek gelaten, want wij hadden geen idee wat we moesten doen. Daar bovenop kwam ook nog dat ik me niet lekker voelde en last had van mijn maag. Ik moest namelijk heel erg wennen aan het eten.

Gelukkig gingen we - nadat we ons een uur hadden verveeld - met de vrijwilligerscoördinator, Dileep, en een andere vrijwilliger, Claudia uit Italië, naar de andere gebouwen van FFLV. De organisatie heeft namelijk nog een middelbare school, een ziekenhuis, een koeienopvangcentrum (koeien zijn heilig in India, vandaar), een boerderij en een papierfabriek. Ondanks dat ik me niet goed voelde, was de rondleiding erg leuk! Als je ziet wat de stichting allemaal voor de mensen in Vrindavan doet, geweldig gewoon. Die dag had ik ook al geen camera bij (waarvoor heb ik dat ding denk je dan), dus ik had alweer geen foto's kunnen maken. Maar dat maakt niet uit, want ik ben hier vier maanden, dus tijd zat. Helaas moesten we alweer terug, dus gingen we tijdens een hobbelige rit met de riksja naar school. De eerste stagedag zat erop!
In de avond gingen we naar de Loi Bazaar, de markt van Vrindavan. Dit alweer met een rikjsa; echt handig zijn die. Ik had geen idee wat ik moest verwachten, maar ik was gelukkig al redelijk gewend aan de stank. Er liepen namelijk niet alleen koeien op straat, maar ook apen (heel veel zelfs!), straathonden en ik zag zelfs eens stekelvarken lopen! De markt was leuk en ik had een salwaar gekocht (indiase klederdracht).

De dag erna ging de tweede stagedag van start. Het begon nogal chaotisch. Dit doordat we met de riksja naar de school wilden gaan, maar óf ze kenden de school niet of ze vroegen extra veel geld, omdat ze zien dat wij toeristen zijn. Dus gingen we maar lopend naar de school. Toen we aankwamen, was het gebed al begonnen, maar we konden alsnog meedoen. Nadat het gebed voorbij was en de kinderen in hun lokalen zaten, werden we echt zenuwachtig. Onze begeleider zei namelijk tegen ons dat we Engelse les moesten geven aan een klas, omdat de lerares ziek was. Oké... Stonden we daar. Die kinderen spreken natuurlijk niet zo goed Engels en wij niet zo goed Hindi. Goede combinatie. Gelukkig viel het hartstikke mee en kom je er wel met een beetje improviseren. Het was superleuk om te doen! Na de les werd besproken wat wij zouden doen op de school. Ik zou iedere dag aan mijn stageopdracht werken en daarnaast - als ik tijd over had - één uurtje Engelse reading class geven aan een klein groepje kinderen. Dit word op een bepaalde manier gedaan en deze kregen wij uitgelegd door een vrouw genaamd, Jennifer. Zij komt uit Australië, maar woont in India en is hier ook getrouwd. De uitleg was duidelijk en het leek me heel erg leuk om de lessen te gaan geven.

Om één uur was het lunchtijd en heel toevallig kwamen we Claudia (van gisteren) tegen op school. Zij verblijft in een ashram (een gebedsplaats met een appartement) en daar was een restaurant, genaamd ashram MVP. En wat was het daar netjes en schoon! Dat had ik totaal niet verwacht. Het eten was ook erg lekker. Ik had basmati rijst met dahl van kidneybonen. Ashna en ik besloten om hier vaker naartoe te gaan. Na het eten gingen we terug naar de school en mochten we een reading class bijwonen van de vrijwilliger Krishna. Zo konden we zien hoe het precies in zijn werk ging. Erg leuk om te zien en de kinderen leren heel snel. Al zijn ze wel heel druk! Goed, de stagedag zat er weer op en we gingen eventjes naar ons hotel om te rusten en 's avonds gingen we bij Shantie eten.

29 augustus (vandaag) was onze vierde dag in India. De dag begon helaas niet goed, omdat ik last had van mijn maag. Gelukkig zat ik 's ochtends in mijn kantoortje te werken aan mijn stageopdracht, dus kon ik het lekker rustig aan doen. Daarna was het tijd om te lunchen, maar veel trek hadden we niet, omdat we ons allebei niet goed voelden. Waarschijnlijk had dit te maken met het eten en de warmte. 's Middags zouden we reading class van Krishna overnemen, omdat zij er vandaag niet was. Dit ging ook weer met enige stress gepaard, omdat Jennifer Mataji ons niet had verteld welke les we moesten geven en zij nergens te bekennen was. Wij wisten dus niet welke stof we aan de kinderen moesten leren. Gelukkig hadden we haar nog gevonden en konden we op tijd aan onze les beginnen. Het was een groepje van zeven kinderen en het was erg leuk om te doen. De kinderen zijn erg enthousiast en leren snel. Om kwart voor drie was de les afgelopen en gingen we snel naar huis, omdat we om kwart over drie bij Shantie moesten zijn. We zouden namelijk later naar Mathura gaan, een plaats 10 kilometer van Vrindavan vandaan. We zijn maar eventjes geweest, maar het was zeker voor herhaling vatbaar. Je hebt er leuke winkels om te shoppen, al is het wel heel erg druk. Daarnaast had ik het gevoel dat we er meer werden bekeken door de bevolking dan in Vrindavan. Hier zijn ze namelijk meer toeristen gewend, omdat het een toeristische plaats is. Mathura niet. Ach, ik had er geen moeite mee, aangekeken word je hier sowieso. 's Avonds gingen we weer terug naar Shantie's huis om te eten en gezellig te kletsen. Ik vind het heel erg fijn dat we bij hun terecht kunnen, want ze helpen ons overal mee en het is fijn om hier iemand te hebben op je terug kunt vallen. Ze is zelf ook superaardig, heeft twee schattige kinderen en een aardige man.

Nou, dat was het voor de eerste keer. Ik hoop dat jullie het leuk vonden om te lezen en tot de volgende keer!

Groetjes uit India!
Of ook wel Hare Krishna, zoals ze hier zeggen ;)